Klankbeelden / Stilte Momenten Afdrukken

KLANKBEELDEN / STILTE MOMENTEN

Als lid en medewerker van de Stichting Beeldhouwerij Thorvald wil ik graag nog iets zeggen over en n.a.v. de titel van deze expositie.
Op twee van de fotografische beelden, die aan de kastwanden hangen, heb ik een tekst / gedicht geschreven n.a.v. de titel van deze expositie.
Ik zal ze voorlezen.
KLANKBEELDEN

Klankbeelden
Beelden klinken
Klinkende beelden
Stenen beelden
Beelden van steen
Klankstenen
Stenen klinken
Klinkende stenen
Stenen als klinkende beelden
Stenen als klankbeelden

(klanksteen laten klinken)

Stenen kun je letterlijk / fysiek laten klinken, maar stenen kunnen ook gaan klinken als je zwijgt en luistert naar het beeld.

 

STILTE MOMENTEN

Momenten van stilte,
Stille beelden,
Beelden klinken in de stilte,
Stilzwijgende beelden,
In het moment van de stilte
Klinkt het beeld.

De laatste zin geeft weer, wat wij met deze expositie willen vertellen:

‘In het moment van de stilte klinkt het beeld’

De beelden zeggen zelf niets, of het nu een beeld van steen is of een ander beeld, een fotografisch beeld of een muzikaal beeld, het zijn zwijgende beelden.
Maar ze kunnen je aanspreken, ze kunnen gaan klinken (zoals dit bij uitstek bij muziek het geval is), ze kunnen gaan klinken, als je luistert, als je zelf even zwijgt.
De beelden zwijgen, en als ik/jij zwijgt en luistert, dan kan het beeld wat gaan zeggen, dan kan het gaan klinken.

De laatste jaren ben ik de beelden van Thorvald gaan fotograferen, en vooral details van de beelden spraken mij aan, en bij verrassing leverden dit nieuwe beelden op, miniaturen, werelden op zich. Ik zoom graag in op details, bij wijze van ‘ergens ingaan’, dichterbij komen, kijken, waar het nog onbekend is, nog ongezien gebleven is. En dan zie je een nieuw geheel, een nieuwe wereld, een nieuw beeld verschijnen. Deze beelden hebben mij geïnspireerd tot teksten en gedichten, die iets zeggen over wat er, bijvoorbeeld voor mij, te zien is.

Met Pinksteren was ik een kleine week in Noorwegen te gast bij Thorvald om mee te maken, hoe er gewerkt wordt in dit hardsteen, larvikiet. Ik heb gezien hoe ze dagelijks werken, hakken, met machines bezig zijn, boren, zagen, polijsten, een ook, hoe het dagelijkse leven verder is: eten, slapen, praten met elkaar, over het werk, over ideeën, over levensplannen.
En ik heb zelf ook aan een beeld gewerkt, een grove vorm uitgehakt. Het is nog niet klaar.
Dat is een hele zoektocht: je begint met een steen, je kiest een steen, waar je wat in ziet. Je hebt dus wel een idee, maar nog niet concreet. Je begint en je probeert je idee te realiseren,
je wordt enthousiast en je loopt er ook in vast, moet afstand nemen, kijken, praten, hoe verder? Soms (vaak) niet wetend hoe verder.
Het is zwaar en intensief werk, fysiek, maar misschien nog wel meer mentaal en emotioneel: je komt jezelf tegen: je merkt, dat je niet zomaar een idee kunt realiseren. Van alles kan in de weg gaan zitten, om je doel zichtbaar te maken, een resultaat neer te zetten, dat klinkt, dat instemt met je idee, met het idee.

Ik zag bij Cilli die kop liggen in het gras.
Ze had hem terzijde gelegd, op de grond in het gras, zoals je daar op de foto ziet.
Het was nog niet af, of ze wist niet, hoe ze ermee verder kon werken, was er nog niet tevreden over, ik weet het niet.
Ik fotografeerde het beeld op een manier, die mij inspireerde tot het gedicht, dat er nu bij staat. En zo wordt het weer een nieuw beeld.

 

Pinksteren

Dat nu ontstaat
Wat al zo lang gaat,
Maar wordt herschapen
Door wat wij bijeenrapen,
Hierin de vlam kan slaan
En wij opnieuw spreken gaan.

Ik hoop, dat u ook allerlei inspiraties opdoet als u de beelden ziet, als u de beelden, die hier en buiten op u laat inwerken. De beelden, die hier staan is slechts een klein deel van wat de afgelopen maanden is gemaakt in Noorwegen. Het is dus allemaal nieuw werk.
Ik hoop, dat ze voor u gaan klinken, iets teruggeven of laten zien van wat erin is gelegd door de beeldhouwkunstenaars, die hier aanwezig zijn.

 

Paul de Lange
Bredevoort, 27-8-2011